Bienvenue a Wli

Vandaag zaterdag is kuisdag in het weeshuis. We zijn solidair en kuisen onze gastenkamer, de badkamer en de gallerij voor onze kamers. Omdat we zoveel spullen hebben meegebracht, is de kamer waar de spullen gestockeerd zijn, een ware chaos. We besluiten om wat te reorganiseren. Ondertussen probeert vader te helpen met het onkruid in de tuin maar dient het na een half uur al op te geven omwille van de warmte. De 2 kleinsten, Assou en Abraham, helpen in de tuin en zijn volop bezig om met een manchete mes een grote wortel van een boom uit de grond te hakken. Indrukwekkend hoeveel spierkracht de jongens al hebben.
Na het middagdutje vertrekken we met de ganse kroost en de 4 kinderen van de bewaker voor een lange wandeling naar het dorp. We bezoeken de verschillende scholen waar de kinderen school lopen. Onvoorstelbaar dat in vaak kleine klassen wel 60 kinderen de les volgen. Het dorp en de schooltjes zijn een eerste confrontatie voor Max en mijn vader. Tijdens de wandeling hoor ik hem meerdere malen zuchten... We gaan er langs bij de plaatselijke meubelmaker die onder een strooien dak enkele planken en wat handmateriaal heeft liggen. Toen Sylvia de bedden voor het weeshuis bestelde kwamen ze hier toe met een volledige boomstam en verwerkten ze deze ter plaatse tot een bed, onvoorstelbaar voor ons. De man is fier op zijn werk en ontvangt ons met veel plezier. Op onze weg komen we langs de kerk van het dorpje Wli waar het plaatselijke koor aan het oefenen is. Om ons welkom te heten trakteren ze ons op enkele liedjes uit hun reportoire... Een groep van een 15tal huisvrouwen uit het dorp zorgen voor het eerste kippenvel en de krop in de keel. Het dorp, vol met lemen huisjes, mensen die dagelijks vechten voor eten, hard werken op het veld, voor ons een prachtig tafereel, maar jammer genoeg harde realiteit. Ik stel ook vast dat de kinderen van het weeshuis in het dorp een beetje als buitenstaanders worden aanzien. Er is een zekere afgunst, terwijl deze kinderen eigenlijk niet liever zouden willen wonen in een echt gezin. Hoe erg Sylvia ook haar best doet om ze zo afrikaans mogelijk op te voeden, alleen al hun propere kleren springen hier in het oog. De meeste kinderen in het dorp hebben met veel geluk een oude versleten short of lopen in een vuile t shirt en slip. Maar al te graag zou ik hier het een en ander beginnen uitdelen maar het besef is groot dat ik hiermee Sylvia en de kinderen geen dienst bewijs. Er wonen in dit kleine broussedorpje met lemen huisjes 5000 mensen. Ik kan niet voldoende bevoorraden en k vrees zelfs dat we zouden vertrappeld worden in het enthousiasme. Bovendien bdenk ik dat als we dit doen gaat het weeshuis elke keer als er blanke bezoekers zijn overspoeld worden in de hoop geld of materiaal te ontvangen. En Sylvia streeft naar aanvaarding in het dorp omwille van het goede doel en niet omwille van de financieen, trouwens er is geen geld genoeg om deze 5000 dorpelingen tevreden te stellen. Maar Sylvia zou Sylvia niet zijn mocht ze geen oplossing zoeken. Ze is goed bevriend met de chef de canton van Wli, een soort van burgemeester. Ze zal een zeer groot lot van t shirts laten verdelen door de chef de canton zonder echt te vermelden dat het van het weeshuis komt. Het is niet altijd makkelijk en het is wikken en wegen tussen wat goed is voor de bevolking, wat goed is voor de kinderen, wat goed is voor je eigen veiligheid.
Op terugweg praat ik met Regine, de 13 jarige dochter van de bewaker van het weeshuis. Ze verteld me dat ze op school niet echt vrienden heeft omdat ze in een stenen huis woont bij een blanke en dus als elite wordt aanschouwd. Terwijl Regine als oudste dochter, naast haar studies, ook moet zorgen voor haar 3 andere broers en zussen en het huishouden samen met haar moeder doet.
Ondertussen zingen de kinderen op de terugweg uit volle borst van « le coq est mort » en Max vouwt hoeden en bootjes met gevonden papier. Meteen heeft hij hun volledige aandacht. Natuurlijk zijn de papiertjes te klein en niet genoeg voor iedereen dus beloven we om er deze week er samen met iedereen te maken.
Het wordt al donker als we het weeshuis bereiken, dus springen we snel in de douche, eten samen met de kinderen en gaan vroeg naar bed. Morgen moeten we immers vroeg opstaan om naar de zondagmis te gaan.