Kpalimé

Om 06u30 zit iedereen aan tafel voor het ontbijt. Alleen is het ontbijt op Afrikaans uur en duurt het uiteindelijk toch nog bijna 45 min alvorens het ontbijt geserveerd kan worden. Niemand maakt zich druk, ca va aller au Togo.
De taxi chauffeur komt ons ophalen en vraagt meteen waarom we hem niet een hele dag inhuren. Ik vertel hem dat hij overdrijft in de prijs, dat we de prijzen kennen en dat we dus liever met de taxibrousse gaan.
Het spelletje van onderhandeling is gestart en na een 10 tal minuten haal ik mijn slag thuis, een correctere prijs en beide partijen tevreden. On y va.
Momo, de chauffeur, is vader van 5 kinderen tussen de 3 en 13 jaar. Nu wil hij er geen meer maar zijn vrouw gebruikt geen voorbehoedsmiddelen dus een ongeluk is niet uitgesloten. Hij is een aangename en zachte man en vertelt links en rechts wat verhalen over Togo en het dagdagelijks leven.
De rit verloopt vlot en zonder incidenten en na 3 uur rijden (130 km) bereiken we Kpalime.
Ik bel met Dominique en hij komt ons meteen oppikken. Het is een hartelijke begroeting en een blij weerzien. Dominique werkt ondertussen voor een Nederlandse organisatie die de medische verzorging van de bevolking van Kaplime op zich neemt. Hierdoor heeft hij grote stappen kunnen nemen. Het gezin is inmiddels verhuisd van het kleine huurhuisje met 2 ruimtes naar een eigen gemetste bescheiden afrikaanse woning met 3 slaapkamers. Er is nog geen stroom of water maar toch, een hele verbetering. Pauline staat in de keuken als we na een flinke wandeling bij hen thuis aankomen. De 3 kinderen zijn thuis en de baby van 2 jaar geleden, Marie Claire is ondertussen een flinke peuter van 2 jaar geworden. We delen onze geschenkjes aan de kinderen uit en de kinderen zijn er heel enthousiast en blij mee. Een beetje kleren, wat schoolmateriaal, een beetje verzorgingsproducten voor de familie, autootjes, een setje strandpaletjes,.... Ze vinden het fantastisch en proberen meteen alles uit. Marie Claire kreeg een jurkje en staat te springen om het aan te trekken... Het zal ook achteraf een hele karwei zijn om haar er nog uit te krijgen want het kind wil het liefst het niet meer uitdoen. "De kleedjes is voor naar de mis te gaan", verteld Pauline haar maar ze trekt maar een beteuterd gezichtje.
Ondertussen vraag ik Dominique waar hij een mogelijkheid ziet waarmee we kunnen helpen. Hij vertelt ons dat hij liever dit keer iets voor het dorp zou doen. In zijn buurt wonen enkele kinderen met een groot potentieel maar de gezinnen zijn te arm om naar school te gaan.
Ik spreek met hem af om een budget achter te laten om dit te regelen van A tot Z. Zijn vrouw Pauline zal de uniformen stof kopen en maken, hij zorgt voor de selectie (meer meisjes dan jongens van de leeftijd van 6 à 7 jaar) en voor al de aankopen van het schoolmateriaal.
We spreken af dat hij eind september mij het een en ander gaat bezorgen, fotomateriaal en een kosten overzicht van het budget.
Pauline staat te popelen om haar eten te serveren. Ook zij heeft zich net als Jeanne, de vrouw van de andere Dominique in Assome, uitgesloofd om lekker te koken. Frietjes, ja je leest het goed, frietjes met vis en een tomatensaus met wat pepers, een ananas als dessert.
De tijd vliegt wanneer je het naar je zin hebt en we moeten snel na het eten vertrekken want we gaan op terugweg ook nog langs de waterput.
Dominique rijdt met onze taxi mee en zal na afloop de taxibrousse terug naar Kpalime nemen.
Jammer genoeg moeten we na een tijdje onze reis staken, de weg naar de waterput ligt er zo slecht bij en de taxichauffeur wil het risico niet nemen. Dominique pruttelt nog wat tegen maar ik begrijp de man wel, 22 km over een weg die door de regen half is weggespoeld met een gewone personenwagen, het is het risico niet waard en bovendien speelt ook de reistijd in ons nadeel. Ik heb de foto's van de waterput eerder dit jaar al gekregen en Dominique zal er nog wat maken deze zomer en me toesturen. Een beetje ongoocheld neemt hij van ons afscheid en bedankt ons voor de fantastische tijd en de geschenken voor zijn gezin.
We houden contact, c'est sur!
Op onze terugweg naar Lomé komen we terecht in een zware regenbui en omdat het zicht zo slecht is besluit de chauffeur halt te houden aan een caféetje bij een tankstation. De lokale bevolking is er aan t schuilen en een gezelschap van een aantal dames, hebben volgens ons, al lang moeten schuilen aan het aantal lege bierflesjes op tafel te zien. Ze zijn luiddruchtig aan het zingen en dansen, voor ons een leuk vermaak maar de lokale mensen trekken er toch maar hun neus voor op.
Na een uurtje in bar trekt het toch weer wat open en besluiten we onze weg verder te zetten. Uiteindelijk is het al flink donker als we om 18u terug in het hotel aankomen. We nemen afscheid van Momo en spreken met hem af om morgen ons naar de mis in Lomé te brengen.
Het was weer een fantastische afrikaanse dag en we maken de plannen voor de komende dagen al op... Help maar 4 dagen meer en nog zoveel te bezoeken.... Afrikaanse stress ;-)