Zalige dag tussen de straatkinderen

Het is maandagochtend en voor het eerst deze vakantie hebben we eens uitgeslapen tot 07u. Iedereen zit er dan ook fris en monter bij aan het ontbijt.
Vandaag wordt een drukke dag. Momo pikt ons om 09u op en we rijden meteen naar de grand marché om er 2 zakken rijst van 50 kg te kopen.
Deze zijn voor het opvangcentrum voor straatkinderen, Ange. We waren hier 2 jaar geleden ook al toen we Joel en Asou hier kwamen halen omdat het centrum toen overvol zat.
We gaan met de centen van het feestje ook nog op zoek naar een paar goede voetballen. Dat wil niet zo goed vlotten omdat de prijzen de hoogte in worden gejaagd door onze blanke huid. Momo beslist om dan maar alleen op pad te gaan en sleept een knappe buit van 4 gloednieuwe voetballen in de wacht. Als we hem belonen met een kleine commussie voor zijn goede onderhandelingen kan zijn geluk niet op.
Aangekomen in het centrum herkent Christel meteen Jack tussen de eerste gezichtjes die ons begroeten en ook Prosper, de jongen die we 2 jaar geleden naar het hospitaal brachten met de zware wonde aan zijn teen, komt ons meteen begroeten.
We laden de bagage uit en Gabriël, de directeur van het centrum ontvangt ons met veel enthousiasme in zijn kantoor. We hebben een grote zak met zeep voor de kinderen meegenomen en hij organiseert meteen een verzameling op het plein om deze te kunnen uitdelen. Hij vertelt hen dat we voor hen rijst, zeep en een verrassing hebben meegenomen en meteen volgt er een uitbundig applaus. We delen de zeep uit en worden door ieder van hen getrakteerd op een dankbare blik of een merci madame... Maar de glistering in hun ogen toen we als verrassing de 2 voetballen uit onze zak toverden zal ik nooit vergeten. Dit is voor hun feest, voetbal is hun uitlaadklep. Om ons te bedanken zingen ze een rapliedje en Prosper neemt de lead van het liedje voor zijn rekening. Fantastisch hoe de centjes van een feestje onder vrienden zoveel teweeg kan brengen bij deze kinderen. We hebben ons budget goed verdeeld om zoveel mogelijk kinderen te kunnen bereiken en die gaan we nu de dagen die ons resten nog verder besteden.
We praten nog wat na met een aantal kinderen over hun schoolprestaties en het leven in Ange. De meesten onder hen leefden voordien op straat. Ze kwamen vaak terecht via het strandproject. Een belgische jongenman, Roel Van Landuyt, heeft dit al enkele jaren geleden opgericht en Sesse is hiervoor de animator. Bedoeling van het project is om kinderen van straat te halen en et helpen bouwen aan een toekomst. Dat kan via opvang in Ange, waar elk kind automatisch ook school loopt.
Na de middag gaan we dan ook naar het strandproject om daar het werk van Sesse gade te slaan. Het wordt een onvergetelijke namiddag op het strand. Een 25 tal straatkinderen begroeten er ons beleefd en gaan meteen in de kring zitten. Sesse vertelt hen wie we zijn en waarom we op bezoek komen. Een viertal van de jongens vertelt hoe het weekend is geweest. De verhalen zijn schrijnend. Jongens tussen 6 en 15 jaar, die elke dag op straat zoeken naar karton om te kunnen verkopen om een hap te kunnen eten. Jongens die op de marché lopen om links of rechts een auto te helpen laden om een centje bij te verdienen om te kunnen overleven. Sesse vraagt mij om ook een woordje te doen en ik vertel hen hoe sterk we het strandproject apprecieren. Dat ik begrijp dat het leven hard is in Togo en hoe verleidelijk het leven op de straat wel kan zijn. Dat ik fier ben dat ze de moeite nemen om tot het strandproject te komen en dat ik hoop dat ze de kracht hebben om de stap naar Ange te zetten om een mooie toekomst uit te bouwen. Applaus en ontroerende blikken... het gaat door merg mijn been, wetende dat onze kinderen van die leeftjid alles hebben wat hun hartje begeert, niet altijd tevreden zijn, je moet maar aan de andere kant van planeet geboren worden.
Sesse heeft enkele jongens van Amagan uitgenodigd, een ander project uit de buurt. Zij spelen jembee en we dansen samen met de kinderen op het strand. Zelfs ons vader wordt door de kinderen ingewijd in de Afrikaanse dans, iedereen lacht zich te pletter....
We delen zeepjes en koekjes uit ter afsluiting van 2 fantastische uren en ook hier laten we aan Sesse 2 gloednieuwe voetballen voor het project. Onnodig om te vertellen hoe ze glunderen bij het verschijnen van de voetballen. Er zijn enkele van de jongeren die het woord nemen om ons te bedanken. Ik verbijt mijn tranen wanneer hun woorden van dankbaarheid en vooral geloof dat God ons zal bschermen voor ons mooie werk... Dat zij bezorgd zijn om onze bescherming, het zou net omgekeer moeten zijn. Sesse levert hier fantastisch werk, hij dwingt een ongelofelijk respect af van deze jonge kereltjes en brengt ze elke maandag en vrijdag een verhaal over normen, waarden en moraal. Hij loopt 's nachts de straten af, op zoek naar hen, om hen de weg te wijzen naar het project, naar een toekomst, het is bewondernswaardig. Bij mijn terugkomst in Belgie gaan we hiervoor ook zeker nog wat ondernemen.
Alle 4 zijn we wild enthousiast over onze dag. We zijn Sesse dankbaar voor wat hij ons, samen met de straatkinderen, heeft geleerd... Het leven bestaat uit geloven dat alles goed komt en werken met positiviteit zodat het geloof in een betere wereld niet verloren gaat. Merci Sesse, merci les enfants.