Inkopen op de markt

Bij het opstaan krijselt en jeukt mijn haar als gek. Ik raap alle moed bij elkaar om mijn haar te gaan wassen.
Christel assisteert net zoals vorig jaar. Met mijn hoofd boven een grote emmer regenwater proberen we zo goed als kan te wassen. Het water kleurt al snel rood, niet van de haarverf maar wel van het rode zand. Krampen in de armen doen me met heimee terugdenken aan een kort kopke, dat zou hier goed van pas komen.
Het is heel rustig in het weeshuis. De kinderen zijn naar school. Daniel en Whisdom hebben vandaag hun eerste examen. Wanneer ze 's middags thuiskomen zijn ze beiden opgewekt over hoe de test is verlopen. Tijdens het middageten vertellen ze ons wat de leraar zoal vroeg op het examen. Zo moesten ze het land Togo tekenen en enkele belangrijke data uit de geschiedenis verklaren.
In de namiddag neemt Dominique ons met zijn 4x4 op sleeptouw naar Tsevie, een groter dorp zo'n 12 kilometer van Joko Kope gelegen. De weg er naartoe is in slechte staat. Onvoorstelbaar dat Sylvia deze wegen met Tuur Voiture, de bijna 25 jaar oude Nissan Micra, al die maanden heeft getrotseerd. De putten in de weg zijn soms bijna zo diep als de auto groot is. Aangekomen in Tsevie drinken we samen een eerste Flag. Pa en Max kunnen het bier wel apprecieren.Er komt een jongedame chips van bananen verkopen en daar kunnen we natuurlijk niet aan weerstaan.
Christel en ik bezoeken een internetcafe terwijl pa en Max samen met Dominique een Afrikaanse simkaart en belkrediet. Bellen met onze Belgische nummers kost hier 2 euro per minuut, terwijl men hier voor 12,5 eur al snel een dik uur kan bellen.
Ik heb een lijstje gemaakt van inkopen die ik wil doen om s avonds voor ons te koken. Dominique loodtst ons door markt en slaat links en rechts een praatje.De markt is kleurrijk en de geuren sterk. Het is fantastisch om dit tafereelte aanschouwen. De bedrijvigheid van de Togolezen en de manier waarop ze hun waren aan de man brengen boeit me eindeloos.Een kindje van ongeveer anderhalf jaar oud staart me met open mond aan maar wanneer haar moeder haar dichter bij mij wil brengen, breekt de paniek los. Het is duidelijk dat het kind nog niet veel blanken in haar jonge leven zal gezien hebben. Hilariteit rond het kraam. Iedereen vind het uitermate grappig.
Terwijl de moeder haar kind op de arm heeft komt ze naast me staan, ik leg mijn hand op haar schouder en vertel dat ze niet bang hoeft te zijn. De tranen verdwijnen en maken plaats voor een voorzichtige glimlach.
Het is al donker als we gepakt en gezakt de markt verlaten. Op onze terugweg stoppen we nog voor een brood, bananen en ananas.
Rond half 8 's avonds begin ik uiteindelijk aan de coucous met kip. Sous-chefs genoeg en ik commandeer er op los om zo snel mogelijk alle groenten en vlees in de creusette te krijgen. Iedereen smult het buikje rond. Mijn vader belt voor het eerst naar ons mama. Het wordt een emotioneel gesprek.Terwijl ik in de keuken sta, hoor ik aan zijn stem dat hij moeilijk onder woorden kan brengen wat hij hier allemaal heeft gezien en beleefd. Het is duidelijk dat de indrukken hem duidelijk hebben geraakt en zijn gehuil raakt me diep. Omdat hij het zo moeilijk gezegd krijgt moet hij het gesprek afbreken. En niet veel later belt ma me terug om te horen of alles wel ok is. Is stel haar gerust dat het normaal is en dat we dit allemaal al hebben meegemaakt.
Tijdens het eten praten we over hoe Max en pa de markt hebben ervaren. Het is een manier om te leren omgaan met wat je allemaal te zien krijgt in dit prachtige land. Het zijn voor ons mooie taferelen maar daarom raken ze ons ook zo diep. Het leven is hier hard en toch blijven de Togolezen altijd lachen.
De uitstap, de warmte en de drukte heeft ons duidelijk uitgeput en vrij snel na het eten en de afwas kruip iedereen onder zijn muskietennet.