Zondag misdag

Zondag is voor de meeste Togolezen een echte rustdag waar tijd genomen wordt om samen met de familie tijd door te brengen en naar de mis te gaan. Maar niet voor Momo, onze privé chauffeur. Die staat ons om 7u al op te wachten om ons naar de kerk te brengen. Iedereen op zijn paasbest uitgedost vertrekken we naar de kathedraal van Lomé om er de 2de mis van de dag bij te wonen.
Het is een klassiekere misviering en na het offer verlaten we de kerk.
Omdat alles gesloten is, wandelen we tot aan de Palm Beach, een westers hotel waar we gebruik maken van het internet. De prijs voor de gekoelde luxueuze ruimte met snelle computers is 6 x duurder dan een Afrikaans cybercafé waar het zweet van je afdruipt en het clavier niet overeenstemt met de knopjes... Het is eens wat anders maar het zijn zure centjes. Uiteindelijk profiteer ik op snel door te typen en al mijn verhalen eindelijk te posten.
We besluiten een wandeling langs het strand te maken. Niet meteen de veiligste coté van de stad. Het duurt dan ook niet lang wanneer er enkele straatkinderen komen bedelen om geld om eten te kopen. Omdat het risico te groot is dat we meteen omsingeld zouden worden, weigeren we hen iets te geven. Ik weet het, het is hard een kind van een jaar of 10 zo te weigeren maar we moeten ook denken aan onze veiligheid.
Uiteindelijk belanden we in een taxi die ons naar de Decans voert. De meest levendige boulevard van de stad waar ook 's zondags de restaurants open zijn. We eten er in een Afrikaans restaurant waar de ene dike voiture na de andere stoppen. Alle rijke togolezen komen hier eten, dat is ons snel duidelijk. Wanneer Momo ons oppikt om terug naar het hotel te gaan, vraagt hij naar hoe onze dag is verlopen. Hij moet een beetje lachen. Voor hem zijn we op de 2 grootste criminele plaatsen van de stad geweest. PalmBeach is een hotel voor zakenmensen maar eigenlijk vooral gebruikt door grote drugskoeriers en het restaurant waar we gingen eten is door hen vaak bezocht. We vroegen ons al af waarom dit Afrikaans restaurant zo duur was in vergelijking met de anderen...
Bij aankomst in het hotel is het heel druk. Heel veel rijkere Togolezen komen er een dagje doorbrengen aan het strand. Ook het beeld van de oude rijke westerling met een jonge knappe Togolese aan zijn zijde wordt ons meerdere malen bevestigd.
We verblijven op het terras, genieten wat van de rest, nemen de tijd om wat bij te praten. De hond van het hotel, een bruin/witte dalmatiër houdt ons gezelschap. Een superlief beest dat bij iedereen wat om aandacht gaat vragen. Plots springt ze op en gaat ze blaffend naar een man op het strand. Het is geen gast van het hotel. We vragen ons af hoe ze de man kan herkennen in heel het gekrioel van mensen... Ongelofelijk maar ze heeft het bij het rechte eind en de man rent bang van de hond weg.
Na ons namiddagje strand, rusten we nog even uit op de kamer, regelen onze financien en eten samen nog een hapje in het restaurant.
Op de kamer kletsen Christel en ik nog tot 22u over onze belevenissen van de afgelopen dagen en vallen uiteindelijk moe in slaap.